Op 7 februari 2026 stond in het Ziggo Dome in Amsterdam een avondje ‘female fronted (symphonic) metal’ op het programma. De concertzaal was goed bezet, maar met circa achtduizend bezoekers lang niet uitverkocht. Het was wel ‘the place to be’ als je van metal houdt, waarbij de dames de zingende hoofdrollen vervullen. De laatste show in het kader van de Arcane Dimensions Tour, vormde de grote finale voor drie bands die internationaal hun sporen in het genre al verdiend hebben. Charlotte Wessels, de voormalige frontvrouw van Delain, werd bijgestaan door gitarist Timo Somers (ex-Delain), bassist Otto Schimmelpenninck van der Oije (ex-Delain) en drummer Joey Marin de Boer. De laatste strompelde op krukken naar zijn drumstel, maar eenmaal achter de kit liet hij zich niet kennen! Sophia Vernikov speelde toetsen en verzorgde tevens de tweede stem. Op enkele nummers was celliste Elianne Anemaat te horen. Ruim een halfuur mocht Wessels met haar band acht songs ten gehore brengen, waarvan de meeste afkomstig waren van haar laatste album The Obsession. Wessels staat sinds 2021 op eigen benen, maar zij bewees ook als componist mee te tellen. Zichtbaar in haar nopjes met de ambiance en dankbaar voor deze uitgelezen mogelijkheid om voor een groot publiek te spelen, bleek haar lieve stem een fraai contrast met het drukke basspel van Schimmelpenninck van der Oije en het meer op metal georiënteerde gitaarspel van Somers. Op grote schermen aan weerszijden van het podium werd de band wisselend in beeld gebracht. Ik kreeg de indruk dat veel bezoekers niet bekend waren met hetgeen Wessels de afgelopen jaren heeft uitgebracht, maar het is voor haar te hopen dat dit optreden daarin verandering zal brengen!
Setlist Charlotte Wessels: Chasing Sunsets, Dopamine, The Crying Room, Soft Revolution (met Elianne Anemaat), Tempest, After Us, The Flood, The Exorcism (met Elianne Anemaat), Breathe.
Vervolgens was het de beurt aan de Zweeds-Finse band Amaranthe, die ook alweer zo’n achttien jaar actief is in dit genre. De muziekstijl van deze band neigt echter meer naar deathmetal. Op de achtergrond werd de cover van het laatste album The Catalyst uit 2024 getoond. Amaranthe bracht gedurende vijf kwartier een vrij pittige selectie van vooral de laatste albums die via Nuclear Blast zijn uitgebracht. Naast zangeres Elize Ryd en oudgedienden gitarist-toetsenist Olof Mörck, drummer Morten Løwe Sørensen en bassist Johan Andreassen, werd de zang verzorgd door Nils Molin en grunter Mikael Sehlin, die pas enkele jaren bij de band is. De digitaal toegevoegde beperkte orkestraties werden wat ondergesneeuwd door de overige instrumenten. Pas in de ballad Amaranthine, waarin Ryd begeleid werd door Mörck op toetsen, was goed te horen dat zij ook erg mooi kan zingen, terwijl ze in de overige nummers vooral haar grote bereik etaleerde. Met name de donderende grunts van Sehlin vormden een belangrijk deel van de show, die voor mij persoonlijk wat te rauw was. Ook de melodielijnen spraken me minder aan. Met uitzondering van de bezoekers in de zogeheten ‘golden circle’ had ik de indruk dat het enthousiasme bij de rest van het publiek ook minder groot was.
Setlist Amaranthe: Intro, Fearless, Viral, Digital World, Damnation Flame, Maximize, Strong, PvP, Crystalline, Boom!, The Catalyst, Re-Vision, Chaos Theory (ging vandaag in première), Amaranthine, The Nexus, Call Out My Name.
Hoe anders was dat bij Epica, het vlaggenschip van de symfonische metal. De band had een puike opstelling met drummer Ariën van Weesenbeek op een verhoging en de overige bandleden afwisselend op de verhoging of beneden op het podium. Schitterende achtergrondbeelden, vlijmscherpe camerabeelden op de grote projectieschermen aan weerszijden van het podium en een perfect geluid. Alles bijeen een fenomenaal optreden van deze band die zijn 25-jarig jubileum nadert. Simone Simons – met haar zoon Vincent als speciale fan – zong de sterren van de hemel en zij trakteerde het publiek op verschillende outfits. Wat is zij een fantastische en charismatische frontvrouw! Gitarist Isaac Delahaye speelde een aantal weergaloze solo’s. Toetsenist Coen Jansen wervelde niet alleen met een draagbaar of rijdend toetsenbord over het podium, hij begeleidde Simone ook prachtig op de vleugel in Tides Of Time. Natuurlijk was Epica er niet geweest zonder gitarist, grunter en belangrijke componist Mark Jansen. Verder heeft de band met Rob van der Loo een uitnemende bassist. Een extra smaakmaker was het nummer Sirens – Of Blood And Water, waarin Simone werd bijgestaan door zowel Elize Ryd, Charlotte Wessels en zowaar ook Alissa White-Gluz, de frontvrouw van Arch Enemy. Met haar krachtige uitstraling en haar blauwe haren gaf zij ook het laatste nummer Beyond The Matrix extra glans. Hoewel deze show voor mij best wat langer had mogen duren, was vijf kwartier Epica ‘top of the bill’. Er zijn niet veel bands in Nederland – als die er al zijn – die dit niveau halen! Een vlekkeloos optreden met geweldige showelementen die bestonden uit prachtige, gevarieerde beelden in de achtergrond, een perfecte lichtshow met vuurwerk en confettiregen. Epica stond voor de eerste keer in de Ziggo Dome en hopelijk niet voor het laatst. Bij de volgende show verdienen ze een uitverkocht huis!
Setlist Epica: Apparition, Cross The Divide, Martyr Of The Free Word, Eye Of The Storm, Unleashed (deels akoestisch), Never Enough, Sirens – Of Blood And Water (met Charlotte Wessels, Alissa White‐Gluz en Elize Ryd), Tides Of Time, The Grand Saga Of Existence, Cry For The Moon, Fight To Survive, The Last Crusade, Beyond The Matrix (met Alissa White‐Gluz), Aspiral (outro, instrumentaal).
