ANOMALIES

De Zweedse band Wolverine is terug van weggeweest in dezelfde bezetting als op Machina Viva (2016), te weten zanger Stefan Zell, gitarist Jonas Jonsson, toetsenman Per Henriksson, bassist Thomas Jansson en drummer Marcus Losbjer. Een ep uit 2021 was het laatste levensteken van de band, waarvan de leden de laatste jaren hun leven klaarblijkelijk een andere invulling hebben gegeven. Sinds de oprichting in 1995 heeft deze band ‘slechts’ zes albums uitgebracht en Anomalies is dus nummer zeven. Net als op het vorige album neigt de muziek van Wolverine veel meer naar die van bands als Porcupine Tree, Anathema of op de mildere songs van Ten dan de omschrijving progmetal doet vermoeden. Sommige tracks, zoals Automation en zeker ook het eerste deel van A Perfect Alignment, gaan zelfs meer richting No-Man! De negen composities, die samen zo’n 53 minuten muziek bieden, staan bol van muzikaal vakmanschap. Zell zingt vaak een tweede stem met zichzelf en dat verrijkt de muziek. De melancholie druipt ervan af en in sommige stukken zijn zelfs wat doomelementen te horen. In Losing Game doet de muziek me wat denken aan die van Blind Ego en soms zijn er ook wat parallellen te horen met Everon. Dat laatste is niet zo verwonderlijk als je weet dat Oliver Philipps de zang heeft opgenomen en dat zijn maat Christian Moos de producer was van Machina Viva. Het is de combinatie van composities en de prima productie die het album boven de middenmoot laat uitstijgen, want briljante solo’s zijn schaars op dit album maar als geheel kent Anomalies geen zwakke momenten!