SESTA TRADA LUNGO IL TEMPO

Dat vooral 60-plussers de progrock nog steeds een warm hart toedragen, blijkt ook uit de reünie van Delirium, een destijds vrij bekende band uit Genua (Italië), die van 1971 tot 1975 vier albums uitbracht. De belangrijkste man van het eerste uur is bandlid toetsenist Ettore Vigo (1946!), die echter in de bijgeleverde achtergrondinformatie niet wordt vermeld. Ook blazer Martin Grice was er vanaf het tweede album al bij. De band wordt gecompleteerd door een nieuwe drummer, bassist, gitarist en door Alessandro Corvaglia, de nieuwe zanger die met een ietwat scherpe maar zeer overtuigende zangstem de in het Italiaans gezongen teksten vertolkt. Na de reünie in 2007 heeft Delirium twee studioalbums uitgebracht: in 2009 Il Nome Di Vento en in 2015 L’Era Della Menzogna. Sesta Strada Lungo Il Tempo is dus ruim tien jaar later de opvolger van het album uit 2015. Zowel de manier van spelen van Vigo als het basspel van Fabio Chighini als ook de bijdragen op fluit en saxofoon van Grice, zorgen ervoor dat deze progrock niet te missen jazzinvloeden bevat. Terwijl in de epic toetsen en dwarsfluit aan oude symfo herinneren, is het geluid van de sologitaar echt hedendaags en is er door alle tempowisselingen een indrukwekkend stuk muziek ontstaan. De band doet soms denken aan Ruphus, maar zeker ook aan de eveneens Italiaanse grootmachten als Banco Del Mutuo Soccorso en Premiata Forneria Marconi (PFM). Vanwege de dwarsfluit doen sommige fragmenten ook wel denken aan Jethro Tull ten tijde van het album A. De epic eindigt met een heerlijke gitaarsolo van Michele Cusato. In de track Io Clochard krijgt de luisteraar een enigszins door folk en jazz beïnvloedt stuk symfo te horen met een gastrol voor de viool naast de saxofoon. Il Riposo Del Piarata is een langzaam, gedragen stuk symfo dat wat weg heeft van een soundtrack, vanwege een passage met gesproken tekst.  Iets pittiger klinkt de muziek in Della Strada Il Ritorno waarin saxofoon, fluit en gitaar soleren met wederom duidelijke jazzinvloeden. Persoonlijk vind ik Parole Nel Vento de mooiste track, omdat het een fraaie toetsensolo bevat. De muziek is melodieus en bombastisch en eindigt met een flitsende gitaarsolo die wel wat weg heeft van Supertramp. Al met al een ruime drie kwartier verfijnde Italiaanse, enigszins jazzy symfo van de bovenste plank.