THE TWO-EDGED SWORD

Apogee is het geesteskind en solo- annex studioproject van de Duitser Arne Schäfer (Versus X). The Two-edged Sword is – als ik het goed heb – zijn dertiende album sinds 1995. Ook dit album kent dezelfde karakteristieken als de hieraan voorafgaande albums Through The Gate (2023) en The Blessing And The Curse (2021). De drummer van dienst is wederom Eberhard Gräf. Schäfer is verantwoordelijk voor alle andere instrumenten, zoals basgitaar, toetsen, gitaren en gesampelde instrumenten. De cd bevat zo’n zeventig minuten progrock verdeeld over  zes composities, dus dat betekent mooie epics met lange, instrumentale passages en veel tempowisselingen, die overwegend in de categorie melodieuze symfo vallen. Het melodieuze, oude werk van Marillion is herkenbaar en er zijn ook gelijkenissen met het meer symfonische werk van Arena. In sommige passages herken ik zelfs Tangerine Dream. Arne Schäfer maakt al muziek sinds 1984, dus dan kun je je in het geval van Arena afvragen wie wie heeft beïnvloed. De nodige mineurakkoorden benadrukken het vaak melancholieke element in de muziek van Apogee. Ik ben eerlijk gezegd niet weg van de Schäfers zang, hoewel die zeker niet storend is. Dat euvel geldt overigens voor veel symfonische en progressieve bands. De drumpartijen worden met veel enthousiasme en kunde uitgevoerd en de composities zijn zeer solide, maar ik mis originaliteit, vernieuwing en virtuositeit waardoor je The Two-edged Sword in de (sub)top van het genre zou kunnen kwalificeren. De beste track vind ik The Plain Wave, waarin pakkende melodielijnen worden verenigd met vinnig gitaarspel en mooie subtiele passages. In de laatste track Forsaken Paradise zijn zelfs The Beatles (Michelle) even te herkennen. Fans kunnen dit album blindelings aanschaffen, maar liefhebbers die de muziek van Schäfer niet kennen, zou ik aanraden eerst even te luisteren. Wat mij betreft behoort Apogee thuis in dezelfde categorie als Robert Reed en Manning.